[unable to retrieve full-text content]داشتم فکر میکردم دربارهٔ اینکه خیلی چیزها اینروزها برایم معنایی ندارند و البته به یأس و افسردگی، ربط ندارد، اما … ادامهٔ نوشته » نوشتههای شاید مشابه: صبح جمعه با گوشه: تهران مال ماست، اما جای ما نیست صبح جمعه با گوشه؛ گاهی به یاد من باش صبح جم

مراسم تمام شده بود و زن همهجا را گشته بود. چندتایی یادداشت و لیست خرید و قبضهای کهنه هم چیز خاصی نداشتند. نامهای، نشانهای، دستخطی، وصیتی، شِکوهای، شکایتی یا ابراز علاقهای به کسی یا چیزی پیدا نکرد.یک روز در خبرها خواند که «بستگان کسی که مُرده، با شرایطی میتوانند به ایمیلش دسترسی پیدا کنند». مد

يک شب هلن پرسيد: اين چيست؟يک قفس.يک قفس؟بله.به چه درد میخورَد؟آن را پُر از پرنده میکنی. هر چه بيشتر، و روزی که اتفاق سعادتآميزی برايت اُفتاد، درش را باز میکنی. باز ِ باز، و پرواز آنها را نظاره میکنی. آهنگهای صبحxa0جمعهxa0با گوشه شماره ۲۲۷ راxa0در ساوندکلاد گوشه بشنوید: تیتر و نوشته از کتاب »ابريشم»

«اغلب ما درنمییابیم در پشت سرِ یک آدم تأثیرگذار – مثلاً هنرمندی که در حافظهٔ دنیا باقی میماند (بهتر بگویم در درونِ او) – دریایی از تجربههای ویژه و عمیق، سلوک روحی، زندگیهایی که کرد، اطلاعات و داناییها و دیدهوریهایی گرد آمدهاند؛ یک تربیت خاص برای آنکه با تأمل و انصاف و رها از القائات سطحی و

«لذت» با نام اپیکور حکیم یونانی گره خورده و اغلب به اشتباه، برداشتی سطحی از لذت را به نام او و یارانش وصل میکنند. هنوز هم مجلههای زیادی، عکسهای پر زرق و برق از ترکیبی از خانه و قایق و بیکینی الماسنشان و غذاهای گران و چه و چه را به نام «سبک زندگی ابیقوری یا عیاشانه Epicurean» به خورد مردم میدهند

ناتالی انجیِـر Natalie Angier نویسندهٔ کتاب «زن: یک روایت خودمانی» آن را کتابی شخصی در ستایش بدن زن، آناتومی، شیمی و تکامل (فرگشت) آن، با کمی چاشنی طنز، معرفی کرده است. خانم انجیِـر نویسنده مطالب علمیست اما از زبان علمی و پیچیدهای در متن این کتاب استفاده نکرده و در نوزده بخش کتاب، مطالب پزشکی و زی

این جملههای آشنا، نکتهٔ مشترکی دارند؛ انسان زادهٔ شرایط نیست. شرایط، زاییدهٔ انسان است. – بنجامین دیزرائیلی شرق و غرب نسبت به هم بیاعتمادند نه به این خاطر که مسلًح هستند؛ مسلًحند چون به هم اعتماد ندارند. – رونالد ریگان جهان با روسیهٔ بسیار متفاوتی نسبت به سال ۱۹۹۱ روبروست. روسیه هم، مثل همه ک

عشقهای ما بیپایان و شبهامان اندکاند چه بیرحمانه است صدای فاخته در صبحدم شما را نمیدانم اما من و احتمالاً شماری از اعضای فرقه #گوشه هر از چندگاهی یاد خاطرات عصر پارینهسنگی خود میافتیم و یادمان میآید بچه که بودیم، تلویزیونمان (مال بعضیها هنوز سیاه و سفید) سریالها و یا فیلمهایی از ژاپن نش

ناتالی انجیِـر Natalie Angier نویسندهٔ کتاب «زن: یک روایت خودمانی» آن را کتابی شخصی در ستایش بدن زن، آناتومی، شیمی و تکامل (فرگشت) آن، با کمی چاشنی طنز، معرفی کرده است. خانم انجیِـر نویسنده مطالب علمیست اما از زبان علمی و پیچیدهای در متن این کتاب استفاده نکرده و در نوزده بخش کتاب، مطالب پزشکی و زی

منصور نصیری به جمع اهالی گوشه اضافه شده و این اولین یادداشت او در گوشه است. نسخهٔ پیدیاف این نوشته مسافری را فرض کنید که در گُرگ و میش غروب، چشمش به نیزاری میاُفتد و تصمیم میگیرد با گِرهزدن نوک نیها به هم، آلونکی برای گذراندن شبش بسازد؛ فردا صبح، مسافر، گِرههای آلونک نیای را باز میکند و دو

شما خسته نشدید از این همه حرف و حدیث و خبر و توییت و تلگرام و تلگراف؟ یک زمانهایی مدام غر میزدیم چرا اتفاقی نمیافتد، چرا خبری نیست و چرا شهر و کشور و دنیا را رخوت گرفته اما این روزها، ثانیه به ثانیه دینگی روی تلفن میآید و خبر از خرداد و مرداد و شهریور پرحادثه میدهد. خوب میشد اگر زورش را داشتیم

و من از پایتخت زیبایمان و از سواحل رودخانهاش هیچچیز را فراموش نکردهام. پاریس حقیقتاً به دورنمای واقعیت میماند، به دکور باشکوهی که چهار میلیون شبح در آن ساکن شده باشند. نزدیک به پنج میلیون، در آخرین سرشماری؟خب، پس بچه پس انداختهاند.از این موضوع تعجب نمیکنم. همیشه اینطور به نظرم رسیده که هموطن

در یکی از سایتهای همهکَسپُرس* یکی پرسیده بود: «چه چیزی شما را محبوب یا متفاوت میکند؟» دختر پانزده سالهای جواب داده بود من فکر نمیکنم توی کلاسمان چندان محبوب یا متفاوت باشم؛ من سریالها و فیلمهایی را که همه بچهها دنبال میکنند، نمیبینم و نمیتوانم در بحثهای آنها شرکت کنم یا همهٔ تکیهکلام

زنی که نامش در تمام کتاب ذکرxa0نمیشود، راوی داستان به صلیب کشیدهشدن پسرش است. کتاب دربارهٔ درد و رنج مادری دلشکسته است که آرزو میکرد پسرش زنده بود.xa0 کولم توبین، داستاننویس ایرلندی در کتاب کم حجم ‘عهد مریم‘ که البته با مخالفت شماری از گروههای مذهبی هم روبهرو شد، جلوهای زمینی به زنی داده که می

میگویند نباید هر کتابی را خواند. اما این توصیه درباره «کتاب شهریار» نوشته نیکولو ماکیاولی برای بسیاری از سیاستمداران جواب معکوس داده است. با اینکه این کتاب نکوهش شده و روش کشورداریِ مطرحشده در آن غیراخلاقی توصیف شده، اما طرفداران بیشتری بین اهالی سیاست و اقتصادxa0پیدا کرده و حتی الهامبخش آنها شده

میگویند آدمی برای رسیدن به شادی ِ واقعی، تنها به سه چیز نیاز دارد؛ کسی برای دوست داشتن، کاری برای انجام دادن و چیزی برای امیدواری. در این تکه از زمین که ما در آن به دنیا آمدیم و چشم آبیها اسمش را «خاورمیانه» گذاشتهاند، امیدxa0میتواند به شکل رویای مدرسه رفتن «دانهگل» دخترک اهل افغانستان باشد که د

گاهی نسیمی، زخمی کهنه را باز و آدمی را ویران میکند. کیست که طعم و بویی، او را به بهشت و جهنمی نبرده باشد. میگویند دلیلش اینست که ما پیش از آنکه زبان و قراردادهای اینچنینی را یاد بگیریمxa0-از جمله- طعم و بو را تجربه میکنیم و «یاد میگیریم». بخشی در مغز ماست که طعمها و بوها و خیلی چیزهای آباد یا ویر

فیلم ِ آرام و انسانی و خالی از زرق و برقی که درد و عشق و غم و فساد روزگار را در یک ساعت و نیم پیش روی آدم بگذارد، بیآنکه به سبک هالیوود و بالیوود دروغ بگوید و با احساس بیننده بازی کند، کم پیدا میشود، اما یکی از بهترین نمونههایش فیلم مرد بدون گذشته، ساختهٔ آکی کوریسماکی، کارگردان فنلاندی است. اگر

ما با همین آهنگها و شعرها عاشق شدیم، درس خواندیم، آدم شدیم -ما که نشدیم البته- گریه کردیم، جوانی کردیم، «گناه» کردیم، تقلب کردیم، خیانت کردیم/دیدیم، عبادت کردیم، «بیخدا» شدیم، با شنیدن سخنرانیهای «سروش» در کالیفرنیا، به نوعی دین ِ شخصی و «نواندیشی دینی» رسیدیم، گِرد شهرهای بیدر و پیکرِ دنیا، توی

تصور کنید امروز واقعا آخرین روز جهان باشد، البته احتمالش کم نیست که با سیاستمدارانی که در گوشه و کنار دنیا داریم، چنین روزی زودتر از موعد برسد. همین الان هم برای میلیونها نفر در عراق و سوریه و افغانستان، هر روز، آخرین روز جهان است. امروز آخرین روز جهان استقبل از اینکه اصوات یخ بزننداز پیامگیر تلف